پیش نوشت: این پست را تقدیم می کنم به همه ی شیفتگان فرهنگ و ادب ایران.
عبارات زیر از متداول ترین جملاتی است که در کلاس های آموزش موسیقی ایرانی و یا به هر طریق از زبان اساتید این هنرشنیده می شود.
1. نوازنده و آهنگساز حرفه ای باید حقه باز باشد؛
2. در کار با ارکستر باید تا می شود با احساسات و هیجانات مردم بازی کرد؛
3. اگر برای مردم کوچه و بازار می زنی باید آهنگ را حسابی «چرب و چیلی» کنی، یعنی شنونده ی کوچه بازاری باور کند که دارد آبگوشت می خورد؛
4. در جواب سوال «چرا این جا را اینطور زدی؟» یا «چرا این طور نوشتی؟» با این جواب ساده خودت را از دردسر احتمالی نجات بده: «موسیقی ایرانی چرا ندارد!»؛
5. هر جا که زدن نت در آن پوزیسیون خاص سخت بود نت را بدزد (بعضی ها هم می گویند با انگشتت بدزد یا انگشتت را بدزد).
جالب این که محتوای این ها را اگر ارزش گذاری کنی می بینی که هیچ کدام «بد» نیستند. توضیحات را بخوانید:
1. حقه باز بودن یعنی شنونده را در ابتدا و انتها حسابی سرگرم احساسات و غرق لذت کنی و ملودی اصلی را زود لو ندهی. این جمله انحصارا مربوط به موسیقی ایرانی نمی شود.
2. نت های پرهیجان و حماسی ارکسترها و حرکات ناگهانی و سریع رهبرها و از این دست کارها منظور است.
3.واضح است: لعاب بیشتر--> غذای خوشمزه تر. هر قشری هم علاقه ای دارد به هرحال!
4. هرگز کسی نمی تواند در کارهای بزرگان موسیقی ایرانی و نت نویسی آثار چاپ شده قانون زیر پا گذاشته نشده ای را پیدا کند!
5. این تکنیک به گمانم ویژه ی کمانچه و ویولن و قیچک است. یعنی به جای کل دست یک انگشت را جا به جا می کنی که آهنگ اتفاقا قشنگ تر می شود.
موقع نوشتن فقط همین ها یادم آمد، مطمئنا این نکات بیش تر از این حرفها اند!
پی نوشت: یه ذره ادب داشته باش!
http://gaahaan.blogspot.com/